اکنون » آزادی بیان

حکم چهار سال زندان برای مجتبی لطفی؛اتهامات نچسب،حبس سنگین

شهرام رفیع زاده — Sun, 30 Nov 2008 10:16:58 +0000

دادگاه ويژه روحانيت قم ، مجتبی لطفی را به 4 سال زندان تعزیری و 5 سال تبعید محکوم کرد.

مجتبی لطفي در روزنامه های توقیف ”خرداد” و”فتح” و هفته نامه “آوا” می نوشت و البته بعدها در سایت “نقشینه” که در سال 82 و 83 عده ای از روزنامه نگاران و وبلاگ نویسان قم راه انداخته بودند، نوشته هایش را منتشر می کرد.

مجتبی لطفی را سال 83 هم که در قم بازداشت کرده بودند که دستکم 2 ماه و نیمش را در انفرادی مانده بود.این بار هم از 17 مهرماه دادگاه ویژه روحانيت قم، مجتبی لطفی را در حالی بازداشت کرد که او از مسئولان اطلاع رسانی دفتر آیت الله منتظری است.

اتهام مضحک و نچسبی مثل “عضویت در شرکت های هرمی”را هم دادستان ویژه روحانيت قم به او وارد کرده و همچنین اتهام سنواتی”نشر اکاذیب” را.که اين اتهام را اگر بخواهند بگیرند اولین کسانی که باید به این اتهام مقامات ارشد جمهوري اسلامی هستند از جمله همین احمدی دانشمند که در روز تا چهل تا دروغ نگوید خوابش نمی برد.

اما این اتهام “تهیه و توزیع جزوات و مقالات بدون داشتن مجوز قانونی” اتهام جدیدی است که به نظرم به مناسبت “سال نوآوری” حضرات دادگاه ویژه روحانيت قم آن را به ابتکار بازجویان شان ساخته اند.”تهیه مقاله” یعنی “نوشتن مقاله” در هیچ کجا “جرم” نیست.توزیع هم که الان همین وبلاگ نوسی خودش توزیع و نشر به حساب می آید از نظر این حضرات. بنابر این از این به بعد می توانند هرکسی را بگیرند و زندانی کنند که تو چرا مقاله بدون کسب مجوز تهیه و توزیع کرده ای!

تازه تا همین جا هم دفتر منتظری اظهارات دادستان ويژه قم را تکذیب کرده، و اعلام کرده “مجتبی لطفی از طلاب فاضل حوزه علمیه قم وجانباز جنگ”عضو رسمی این دفتر و مسئول اطلاع رسانی آن بوده ، و کارش این است که سخنرانی ها و نوشتارهای منتظری را به رسانه ها منعکس کند،و تاکید هم کرده اند که “مسئولیت آن سخنان و نوشته با شخص آیت الله منتظري و دفتر اوست” نه با مجتبی لطفی.

خانواده لطفی هم گفته اند که اتهام نگهداری سی دی و ماهواره “کذب محض“است.

…

حکم 4 سال زندان تعزیری و 5 سال تبعید مجتبی لطفی ، و تائید حکم 11سال زندان برای محمد صدیق کبودوند روزنامه نگار و ازموسسان سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان، اما این گمان را تقویت می کند که بازداشت های موقت و چند ماهه از نظر حضرات دیگر ”اثرش را از دست داده”، و “زندان های بلند مدت” و “حبس های تعزیری سنگین” قرار است جواب هر جان آزاد و صدای معترضی باشد.

نامه ای برای شیخ مجتبی لطفی/سال 84

گزارشگران بدون مرز؛دو وب نگار در زندان

درباره محمد صدیق کبودوند؛

محمد صدیق کبودوند به درمان فوری نیاز دارد،نه تائید حکم 11سال زندان

نامه سرگشاده به رئیس قوه قضائیه در مورد محاکمه محمد صدیق کبودوند

هشدار سپاه در مورد انقلاب مخملي اينترنتي

شهرام رفیع زاده — Wed, 19 Nov 2008 09:32:09 +0000

همزمان با راه اندازي ده هزار وبلاگ براي بسيج

در پی اعلام راه اندازی ۱۰ هزار وبلاگ برای ۱۰ هزار پایگاه بسیج در کشور، ارگان رسمی سپاه پاسداران در ‏حمله جدیدی به اینترنت آن را وسیله ای برای انقلاب مخملی علیه جمهوری اسلامی توصیف کرد.‏

در تصویر هراس آور ارائه شده از سوی سپاه در مورد اینترنت، هفته نامه صبح صادق با نامگذاری جدید ‏‏”امپریالیسم اینترنتی” بر روی شبکه جهانی وب، ادعا کرد که دولت امریکا قصد دارد با ابزارهای دیپلماسی ‏عمومی که ارگان سپاه “اینترنت” را بخش اصلی آن معرفی کرده، به انقلاب مخملی و براندازی جمهوری اسلامی ‏دست بزند.‏

ارگان دفتر سیاسی سپاه پاسداران “پست های الکترونیکی(ایمیل)، موتورهای جستجوگر یاهو و گوگل”، “رادیو و ‏تلویزیون های بین المللی مثل‎ ‎بی بی سی، سی ان ان، فاکس نیوز”، “مطبوعات بین المللی چون نیوزویک، تایم، ‏نیویورک تایمز، واشنگتن پست”، رادیو ‏‎-‎‏ تلویزیون های فارسی یا منطقه ای خارج از کشور چون‎ ‎‏”تلویزیون ‏صدای امریکا، الحره، رادیو فردا، رادیوآزادی، رادیو‎ ‎سوا”، سایت هایی چون “روز آنلاین و گویا نیوز” و ‏‏”خبرگزاری های رویترز، آسوشیتدپرس، یونایتدپرس، فرانس پرس، دپ آ” را به عنوان ابزارهای براندازی ‏جمهوری اسلامی و انقلاب مخملی در ایران معرفی کرده است. این نشریه افزوده که “فیلترشکن ها، هک کردن، ‏بلوتوث، و پیام های کوتاه تلفنی اس ام اس” بخش دیگری از ابزارهای دیپلماسی رسانه ای امریکا برای ایجاد ‏انقلاب مخملی در ایران به شمار می روند.‏

انقلاب مخملی اینترنتی؟‎‎

گزارش منتشر شده در هفته نامه صبح صادق با اشاره به وجود ۱۸ میلیون کاربر اینترنتی در ایران ادعا کرده که ‏دو سال پیش وزارت خارجه اسرائیل در همایشی با عنوان‎ ‎‏”اینترنت در ایران” برگزار کرده و در آن ضمن اظهر ‏خرسندی از “افزایش نفوذ «اینترنت ناسالم» در جامعه ایرانی و گسترش موسیقی هایی چون رپ و راک و… را از ‏طریق اینترنت” امیدوارکننده دانسته است.‏ارگان دفتر سیاسی سپاه همچنین ادعا کرده که “بخشی از سازمان اطلاعات مرکزی امریکا وظیفه دارد ضمن آلوده ‏کردن اینترنت برای ایرانیان، در سایت وبلاگ های ایرانی به جستجو پرداخته و پس از جمع آوری و ترجمه ‏اطلاعات بدست آمده آن ها را آنالیز نموده و مورد بهره برداری قرار دهد‎.‎‏”‏

این نشریه در عین حال تاکید کرده که آنچه امریکایی ها را امیدوار به انقلاب مخملی در ایران کرده عبارات جست ‏وجو شده ایرانیان در اینترنت است. به نوشته صبح صادق “آنها ابراز شادمانی کرده اند که در حالی که کشورهایی ‏نظیر آمریکا، کانادا، انگلیس موضوعاتی همچون نقشه آن کشورها، کاریابی، بانک ها، سازمان و ادارات دولتی و ‏فروشگاه ها را جست وجو کرده اند اما در ایران عبارتی نظیر‎ Music‎، ‏Chat ‎‏ و… بوده است.”‏

در بخش دیگری از هشدار دفتر سیاسی سپاه پاسداران در خصوص بروز انقلاب مخملی از طریق اینترنت در ‏ایران، به “نگرانی مجلس” از همین موضوع اشاره شده است. این هفته نامه نوشته “مرکز پژوهش های مجلس ‏شورای اسلامی در گزارشی تحت عنوان تهدید نرم گزارش داده است که آمریکا شیوه براندازی خود را با استفاده ‏از سلاح های فرهنگی چون رسانه های جدید قرار داده است و با توجه به کمرنگ شدن سناریوی حمله نظامی ‏آمریکا به ایران، ابزارهای «دیپلماسی عمومی» براندازی نرم یکی از اولویت های دفاعی‎ – ‎امنیتی در ارتباط با ‏ایران است‎.‎‏”‏

ارگان دفتر سیاسی سپاه افزوده: “اگر نگاهی به آمارهای ارائه شده رسانه های غربی در مورد هزینه هایی که ‏غرب برای به دست گرفتن ذهن و فکر ایرانیان از طریق اینترنت می کند داشته باشیم متوجه می شویم که اظهار ‏نگرانی مجلس زیاد هم بی جا نبوده است.”‏

صبح صادق در ادامه ادعا کرده که امریکا “از سال ۲۰۰۰ تاکنون ازطریق اینترنت، ماهواره، پیامک(اس ام اس) ‏نقش موثری در انقلاب های رنگی صربستان، اوکراین، قرقیزستان، و گرجستان داشته است.”‏

در ادامه این گزارش با اشاره به اختصاص بودجه ۷۵ میلیون دلاری امریکا به ایران، تاکید شده: “بودجه ای که ‏اکنون برای ایران تدارک دیده شده است پنج برابر بودجه ای است که برای براندازی کشورهای مزبور هزینه شده ‏است.” این هفته نامه ادعا کرده که امریکا ارقام دیگر “۴۰۰ میلیون دلاری” و “۱۰۰ میلیون دلاری” را نیز به ‏عنوان بودجه هایی برای انقلاب مخملی در ایران تعیین کرده است.‏

گزارش سپاه همچنین بودجه تعیین شده از سوی پارلمان هلند تحت عنوان “حمایت از تکثر رسانه های فارسی” را ‏بودجه ای “برای تاسیس سایت و رادیو تلویزیون و وبلاگ برای مقابله با نفوذ جمهوری اسلامی ایران و تلاش در ‏راه براندازی” جمهوری، و “توسعه وبلاگ های ضد دینی و ضد ایرانی” معرفی کرده است.‏

بیانیه های اتحادیه اروپا در مورد نقض حقوق بشر در ایران از سوی ارگان دفتر سیاسی سپاه به عنوان “رغبت ‏اروپا برای محیط اینترنتی ضد حکومت ایران” تفسیر شده و خاطرنشان گردیده که “بیانیه های گاه به گاه اتحادیه ‏اروپا در حمایت از وبلاگ نویسان و یا مخالفت با فیلترینگ سازمان های ضد انقلاب” نشان رغبت اروپا برای ‏تغییر رژیم در ایران است.‏

دفتر سیاسی سپاه همچنین ادعا کرده که “در سال گذشته تعدادی از اداره کنندگان این سایتها کارگاه های آموزش ‏خود را در یکی از کشورهای اروپایی گذرانده اند.”‏

جلوگیری از انقلاب مخملی اینترنتی‎‎

ارگان رسمی دفتر سیاسی سپاه در ادامه برای “مصون سازی جامعه و حاکمیت”از آنچه “تهدیدهای اینترنتی” ‏خوانده، خواستار عملکرد هماهنگ نهادهای نظارتی و فرهنگی کشور شده است.‏

”جریان سازی به منظور تهیه و تولید محتوای مناسب رسانه های اینترنتی و دیجیتالی”، “آفرینش و خلق گفتمان ‏در حوزه رسانه های جدید”، “فرهنگ سازی و آشناسازی مردم با فرصت ها و تهدیدها و راهکارهای استفاده ‏صحیح از این رسانه ها”، “بیان و ارائه راه حل مشکلات و معضلات مردم و فعالان حوزه های رسانه های ‏دیجیتال”، و “آسیب شناسی عدم اجرای قوانین و مصوبات مربوط به حوزه اینترنت” بخش هایی از توصیه دفتر ‏سیاسی سپاه برای مقابله با آن چیزی است که این دفتر”امپریالیسم سایبر” و “احتمال انقلاب مخملی” از طریق ‏اینترنت در ایران نامیده است.‏

هفته نامه صبح صادق همچنین به خانواده ها توصیه کرده تا فرزندانشان را با طرح دلایلی چون نگرانی از ‏ویروس اینترنتی، از عضویت در گروه های تفریحی و سرگرمی اینترنتی و کلیک کردن روی هر مطلبی که از ‏محتوای آن آگاه نیستند، باز دارند. ارگان رسمی دفتر سیاسی سپاه همچنین تاکید کرده: “در خصوص دوستی های ‏اینترنتی، همسریابی اینترنتی و… او(فرزند) را آگاه کنید که اکثر این افراد لاابالی و هرزه می باشند و لذا باید از ‏ورود به این قسمت ها در اینترنت اجتناب شود‎.‎‏”‏

راه اندازی ۱۰ هزار وبلاگ برای بسیج‏‎‎

هفته ای پیش از انتشار هشدار جدید دفتر سیاسی سپاه پاسداران در خصوص انقلاب مخملی اینترنتی در ایران، ‏مصطفی موسیوند از مقامات بسیج سپاه پاسداران اعلام کرد که مسئولیت اجرای راه اندازی ۱۰ هزار وبلاگ ‏برای ۱۰ هزار پایگاه بسیج در کشور را بر عهده گرفته است.‏

خبرگزاری رسا وابسته به حوزه علمیه قم به نقل از این موسیوند گزارش داد که همچنین “دو هزار طلبه ‏وبلاگ‌نویس در این طرح از حوزه‌های علمیه” شرکت خواهند کرد.‏

وی خاطرنشان کرد که این طرح بسیج برای راه اندازی ۱۰ هزار وبلاگ “با هدف تولید محتواهای ارزشی در ‏فضای مجازی و اینترنت بنیان‌گذاری شده است و تا حدود ۲۵ هزار وبلاگ نیز قابل ارتقا و افزایش است.”‏

همین گزارش در روز آنلاين

دو بیانیه از کانون نویسندگان ، و روز مبارزه با سانسور

شهرام رفیع زاده — Thu, 13 Nov 2008 09:55:00 +0000

کانون نويسندگان ايران در دو روز اخير دو بيانيه صادر کرد.در یک بيانيه کميته مبارزه با سانسور کانون نويسندگان روز ۱۳ آذر را به يادبود جانباختگان آذر ۷۷ ، روز مبارزه با ساسور اعلام کرد.کار خوبی که بايد حتی زودتر از اين ها انجام می شد.
بيانيه دیگر اما به نظرم کار خوب ديگری بود از کانون.در اين بيانيه کانون نويسندگان به رغم ماجرايی که پس از انتشار سرمقاله محمد قوچانی (شهروند امروز،شماره ۲۵،۱۸ آذر ۸۶) با عنوان “زوال رهبری ادبی” و پاسخ تند کانون به او با عنوان “پاسخ به پرونده سازی های يک مفتش فرهنگی” سرگرفت ،توقيف شهروند امروز را محکوم کرده و خواستار انتشار مجدد آن شده است.
جمله مشهور ولتر؛”من با نظر تو مخالفم اما حاضرم جانم را فدا کنم،تا تو بتوانی حرفت را بزنی!” بر پيشانی اين بيانيه خوش نشسته تا نشانی از نهادينه شدن دفاع از آزادی بيان در کانون نويسندگان باشد و بماند.
اما متن بيانيه ها؛

۱۳ آذر،روز مبارزه با سانسور
آزادی انديشه و بيان حق طبيعی هر انسانی‌ست، زيرا به طور طبيعی هر انسانی می‌انديشد و هيچ دليل طبيعی نيز برای جلوگيری از بيان انديشه‌ی او وجود ندارد. آن چه موجب سلب اين حق از انسانی می‌شود، منافع نظام‌هايی است که برای تداوم خود در صدد حذف انديشه‌ی مخالف برمی‌آيند. به اين ترتيب اکنون اين حق طبيعی کم و بيش در سراسر جهان- گيريم به درجات مختلف- از سوی مراجع قدرت از افراد انسان سلب می‌شود. اما سلب آزادی بيان تنها با توقيف کتاب‌ها، نشريات و روزنامه‌ها يا جلوگيری از نشر و پخش آثار نويسندگان و انديشمندان صورت نمی‌گيرد. حذف فيزيکی صاحبان قلم و انديشه و تعقيب و آزار آنان نيز شکل ديگری از سرکوب آزادی بيان است.هرساله صدها انديشمند، نويسنده و روزنامه‌نگار تنها به دليل انتشار انديشه‌ها و عقايد خود يا کوشش برای بيان و افشای واقعيت‌های اجتماعی به قتل می‌رسند، به زندان می‌افتند، يا به شکل‌های ديگر تحت فشار و تعقيب قرار می‌گيرند.
بنا به آمار گزارشگران بدون مرز، فقط در سال ۲۰۰۶، ۹۵ روزنامه‌نگار کشته و ۱۳۵ نفر زندانی شده‌اند. در مورد نويسندگان و انديشمندانی که صرفا به دليل ابراز عقايد و بيان انديشه‌های خود کشته يا زندانی شده‌اند آماری در اختيار نداريم، اما پيوسته شاهد اخبار پراکنده از اين دست نيز هستيم.
اما وضع ايران از بيشتر کشورهايی که در آن‌ها آزادی انديشه و بيان سلب می‌شود، وخيم‌تر است. البته جامعه ايران و به‌ويژه نويسندگان و هنرمندانِ آن سال‌‌هاست که با پديده‌ی سانسور دست به گريبان‌اند؛ اما ظرف دو سه سال اخير اين پديده چنان دامنه‌ی گسترده‌ای يافته است که جز قلع و قمع فرهنگی نامی بر آن نمی‌توان نهاد. انبوه کتاب‌هايی که ماه‌ها و سال‌ها در انتظار اخذ مجوز در ساختمان ارشاد بر روی هم انباشته می‌شوند گواه اين مدعاست،‌ و اين در حالی‌ست که متوليان سانسور مطالب بسياری از کتاب‌هايی را هم که اجازه انتشار می‌يابند دستکاری و در آن‌ها اعمال نظر می‌کنند. علاوه بر اين، سينما،‌ تئاتر، موسيقی، وبلاگ‌نويسی، سايت‌های اينترنتی و ديگر عرصه‌های انديشه و بيان نيز از اين دست‌اندازی‌ها که هر روز شديدتر می‌شود در امان نيستند. مجموع اين شرايط معنايی جز سرکوب خلاقيت و ممانعت از ابراز وجود نويسندگان و هنرمندان ندارد. دستگاه سانسور در حقيقت نه کلمه و تصوير، بلکه خودانگيختگی و ابراز آن را که حق طبيعی هر انسانی‌ست سلاخی می‌کند و به اين ترتيب حق جامعه را برای برخورداری از ادبيات و هنرِ غيرحکومتی و پيشرو لگدمال می‌سازد.
کانون نويسندگان ايران که دو تن از چهره‌های برجسته آن، محمد مختاری و محمدجعفر پوينده، در سال‌های اخير در راه آزادی انديشه و بيان جان باخته‌اند، به پيروی از اصول مندرج در منشور خود، در برابر اين موج رو به گسترش سانسور که بسياری از نويسندگان و هنرمندان را در عمل خانه‌نشين کرده و آثار آنان را در محاق فرو برده است، اعتراض و انزجار خود را اعلام می‌کند.
در همين راستا، کميته مبارزه با سانسورِ کانون روز ۱۳ آذر را به ياد جان‌باختگان آذرماه ۷۷ به عنوان روز مبارزه با سانسور اعلام و از نويسندگان و هنرمندان در داخل و خارج کشور می‌خواهد تا صدای اعتراض خود را با صدای ما درآميزند. باشد که روزی سايه سنگين سانسور از سر ادبيات و هنر برداشته شود.
نويسندگان و هنرمندان در ايران و جهان !
اتحاديه‌های نويسندگان !
انجمن‌های قلم در سراسر جهان‌ !
شما را فرا می‌خوانيم تا ضمن به رسميت شناختن اين روز، از حرکت ما در مبارزه با سانسور به هر طريق ممکن حمايت کنيد.
کميته‌ مبارزه با سانسور
کانون نويسندگان ايران
۲۲ آبان ۱۳۸۷
kanoon.nevisandegan.iran@gmail.com

بيانيه کانون نويسندگان درباره توقيف شهروند امروز

«من با نظر تو مخالفم اما حاضرم جانم را فدا کنم تا تو بتوانی حرفت را بزنی!»
ولتر
هيئت نظارت بر مطبوعات نشريه‌ی «شهروند امروز» را توقيف کرد. پيش از هر چيز توقيف اين نشريه را محکوم می‌کنيم و خواهان انتشار مجدد آن هستيم.
اما آنان که اين نشريه را توقيف کرده‌اند همان تفکری را دنبال می‌کنند که «شهروند امروز» در برابر مخالفان خود، از جمله روشنفکران متعهد و مستقل دنبال می‌کرد. در واقع شهروند امروز قربانی همان سياستی شده است که خود مروج و پيرو آن بود. توقيف «شهروند امروز» با انعکاس گسترده‌ی رسانه‌ای روبرو شد، حال آن که تاکنون ده‌ها نشريه‌ی ديگر بی‌سروصدا و به بهانه‌های واهی مانند انتشار نامنظم و… از سوی هيئت نظارت به محاق رفته‌اند.
ما از آن رو خواهان انتشار «شهروند امروز» و همه‌ی نشريات توقيف و تعطيل ‌شده‌ی ديگر هستيم که به اصل آزادی انديشه و بيان بی‌هيچ حصر و استثنا برای همگان پای‌بنديم و معتقديم آزادی بيان تنها بستری است که آگاهی و حقيقت از دل آن بيرون می‌آيد.
کانون نويسندگان ايران
۲۱ آبان ۱۳۸۷

شهروند عزیز امروز ننویس،پایگاه دشمن همین نزدیکی است!

شهرام رفیع زاده — Thu, 06 Nov 2008 08:58:00 +0000

شهروند امروز هم توقیف شد.فارس مدعی است که شهروند امروز به خاطر انتشار مطالب غیر مرتبط با زمینه کاری توقیف شده،و سایت تابناک مدعی است که به خاطر معرفی نکردن مدیر مسئول.

جالب اینکه با این همه دلیل ، هیات نظارت بر مطبوعات هفتاد شماره اجازه داده که شهروند امروز منتشر شود و بعد وقتی که رهبر به مطبوعات توپیده ساعت 11 شب جلسه گذاشته و این شهروند امروز را توقیف کرده.

رهبر هم که گفته منتقدان دولت نهم و مطبوعات «سیاه نمایی» می کنند و هشدار داده به هر دو ، و ضمن اظهار ناخرسندی شدید از فضای تبلیغاتی و مطبوعاتی کشور تاکید کرده که «فضای بی بند و باری در حرف زدن علیه دولت ، مسایلی نیست که خداوند به آسانی از آن بگذرد.»

این داستان توقیف مطبوعات اما آنقدر تکراری است که دیگر همه می دانند ماجرا چیست.اصل ماجرا معلوم است فرعش هم در هر مورد معلوم می شود.

مثلا در مورد شهروند امروز یک روایت می گوید مطرح شدن موضوع مرگ مبهم حسن لاهوتی اشکوری که دو پسرش شوهران دو دختر رفسنجانی اند پس از بازداشت در 5 آبان 60 از سوی ماموران اسداله لاجوردی و مرگ او در کمتر از 24 ساعت در شماره اخیر( شماره70) بهانه توقیف این هفته نامه شده.

این ماجرا مرا یاد سخنرانی توفانی خامنه ای بر ضد مطبوعات در اول اردیبهشت 79 می اندازد.

او آن روز گفت؛

«بعضی از مطبوعات پايگاه دشمن شده اند. من نه با آزادی مطبوعات مخالفم و نه با تنوع مطبوعات. اگر به جای بيست روزنامه، دويست روزنامه هم دربيايد، بنده خوشحال تر هم خواهد شد و از زيادی روزنامه ها احساس بدی ندارم. اگر مطبوعات آن هر چه بيشتر باشند بهتر است، اما وقتی مطبوعاتی پيدا می شوند که همه همتشان تشويش افکار عمومی، ايجاد بدبينی مردم به نظام است، ۱۰ تا ۱۵ روزنامه گويا از يک مرکز هدايت می شوند، تيترهايی می زنند که هر کس نگاه کند، فکر می کند همه چيز در کشور از دست رفته است! اميد را در جوانان می ميرانند، روح اعتماد به مسئولين را در مردم ضعيف می کنند، نهادهای رسمی را تضعيف می کنند، مدل اين ها کيست؟ مطبوعات غربی هم اين گونه نيستند، اين يک شارلاتانيزم مطبوعاتی است.»

و:

«در هر حادثه ای جو تهمت فضا را پر می کند تروری اتفاق می افتد، هنوز هيچ اطلاعی در دست نيست، هنوز از اين که اين حادثه را چه کسی انجام داده، هيچ کس سر نخی نداشته، اما می بينيد که در روزنامه تيتر می زنند، سپاه را متهم می کنند، بسيج را متهم می کنند، روحانيت را متهم می کنند، هدف از اين کارها چيست؟ چرا با بسيج اين قدر بد هستند؟»

و:

«من مايل نبودم با اين حرارت و تفصيل درباره برخی مطبوعات، حرف بزنم اما ناگزير شدم. با مسئولين صحبت کردم، رئيس جمهور محترم هم مثل من ناراحت است. شنيدم ايشان برخی را جمع کردند و نصيحت کردند. نمی دانم کار با نصيحت پيش می رود.»

بیست و چهار ساعت بعد معلوم شد که کار با نصیحت پیش نمی رود.پس در 48 ساعت توفانی دیگر 15 نشریه توقیف شدند.و بعد تا 10 اردیبهشت 79 تعداد توقیف شده رسید به 18 روزنامه و مجله.

کیهان شش سال بعد از آن ماجرا نوشت؛ا ين مطبوعات که به دستور رهبری معظم انقلاب و اقدام قوه قضائيه توقيف شدند عبارت بودند از: .۱ روزنامه گزارش روز .۲ روزنامه بامداد نو .۳ روزنامه آفتاب امروز .۴ روزنامه پيام آزادی .۵ روزنامه فتح .۶ روزنامه آريا .۷ روزنامه عصر آزادگان .۸ روزنامه آزاد .۹ روزنامه صبح امروز .۱۰ روزنامه مشارکت .۱۱ روزنامه بيان .۱۲ هفته نامه پيام هاجر .۱۳ هفته نامه آبان .۱۴ هفته نامه ارزش .۱۵ ماهنامه ايران فردا. »

براین فهرست روزنامه های فتح ، عصر آزادگان ، روزنامه اخبار اقتصاد را هم باید اضافه کرد که تا 10 اردیبهشت همان سال توقیف شدند.

از آن روز تا امروز ديگر حساب مطبوعات توقیف شده از دست همه در رفته و اینکه چند روزنامه نگار بازداشت شدند و چند مدیر مسئول محاکمه را باید چند حسابرس خبره باید آمار گرفت.

تکراری است این ماجرا،خیلی هم تکراری است برای ما.برای روزنامه نگارانی که کارشان را از دست دادند اما تازه است.آن ها برای چندمین بار بیکار شده اند.گویا کسی قصد دارد محترمانه به آن ها بگوید روزنامه نگاری را که ازتان گرفتیم،مجله نگاری را هم ببوسید و بگذارید کنار.خبر نمی نویسد،تاریخ هم ننویسید.تحلیل هم ننویسید.ننویسید.زبان مدنی اش می شود ؛ شهروند عزیز امروز ننویس،پایگاه دشمن همین نزدیکی است!

کرمان چه خبره؟

شهرام رفیع زاده — Mon, 22 Sep 2008 18:12:00 +0000

به نظرم کرمان دارد رکورد ضرب و شتم مطبوعاتی ها را به نام خودش ثبت می کند.
باز هم عده ای ناشناس! ریخته اند رو سر یک مطبوعاتی این بار یوسف علویان جانشین مدیر مسئول عصر ظهور.این آقا یوسف چون «جانباز» بوده جان سالم در برده ، و گرنه معلوم نیست چی کار می کردند باهاش.خانه مطبوعات کرمان هم در این باره بیانیه داده.
علی گلسرخی خبرنگار خبرگزاری ایسنا منطقه کویر را نیز بازداشت کرده اند.در باره دلیل بازداشت او سایت کرمان ما نوشته که؛ گلسرخی در حال پیگیری ترخیص همسرش از بیمارستان آیت الله کاشانی کرمان بود توسط ماموران نیروی انتظامی از بیمارستان اخراج و سپس با حکم بازپرس شعبه 7 دادسرای کرمان بازدداشت می شود. نامه پيشنهادي همین خبرنگار به مديركل يونسكو؛ كرمان را پايتخت تاريخي جهان معرفي كنيد.
پاییز و زمستان سال گذشته هم در کرمان همین بزن و بکوب ها بود.کرمان با اون سابقه بد قتل های محفلی ، حالا رکورد دار ضرب و شتم مطبوعاتی ها نیز هست.

دستکاری در وبلاگ یعقوب مهرنهاد،چرا؟

شهرام رفیع زاده — Wed, 06 Aug 2008 19:44:00 +0000

نام یعقوب مهرنهاد فعال مدنی،روزنامه نگار و وبلاگ نویس ،اکنون به عنوان اولین وبلاگ نویس دنیا در تاریخ ثبت می شود،با اعدام او در سحرگاه 14 مرداد یکصد و دوسال بعد از مشروطه،نام جمهوری اسلامی نیز در تاریخ ثبت شد اما به عنوان اولین حکومتی که یک وبلاگ نویس را اعدام کرد.

بر وبلاگ نویسی او تاکید می کنم چرا که به نظر می رسد در وبلاگ او دستکاری مختصر اما عجیبی رخ داده تا او را از شمار وبلاگ نویسان خارج کنند.

یعقوب مهرنهاد در اولین پست وبلاگش نوشته بود؛

«در مدت چند سال فعالیت در سازمانهای غیرحکومتی وتشکلهای مردمی آموخته وتجربه نموده ام که هرشخصی نیاز به درد دل وسخن گفتن دارد و چه خوب است تا آدم حرفها وگفته هایش را با یک دنیا آدم وهمنوع خود بزند.یک دنیا آدمی که فارغ از هرگونه مرده باد وزنده باد و بدور از هرگونه تعصب زبان وقومیت ومذهب وسرزمین می توانی با آنها سخن بگوئی اما هرگز اصالت خود را از یاد نبری واما هرگز فکر نکنی که به تو می گویند شهروند درجه دو ویا شاید هم شهروند درجه سه. اما در مورد خودم اگر بخواهم یک سطر توضیح بدهم اینگونه باید بگویم که: از خطه کویری بلوچستانم وساکن شهر زاهدان و دبیر تشکل غیردولتی به نام انجمن جوانان صدای عدالت و ۲۵ بهار از عمرم را تاکنون سپری نموده ام . اما آمده ام تا به جمع شما وبلاگ نویسان بپیوندم شاید بگوئید که وبلاگ نویسی در کشور ما جرم محسوب می گردد و ممکن است خطراتی را تحمل نمایم اما من می گویم که آنهائی که وبلاگ نویسی را جرم می دانند خودم را هم شهروند درجه دو می پندارند واز لحاظ سیاسی نیز از بسیاری مناصب وموقعیت ها در کشور محروم هستم پس بهتر آن است که حداقل همانگونه آزاد به دنیا آمده ام آزاد نیز از دنیا بدون هرگونه تعلل وسکوت وقید وبند ومماشاتی هم بروم شاید اینگونه بهتر به رستگاری برسم ومهم مشکلات این چند روز زندگی نیست که چگونه می گذرد مهم آن است که خود را به بهاء اندک نفروشیم و بسان آزادمردان زندگی کنیم وخوشحال خواهم شد تا مرا به جمع خود پذیرا باشید.»

او طی شرحی در وبلاگ اصلی و اولیه اش (کلیک کنید و ستون چپ وبلاگ را بخوانید)باردیگر نوشته؛

«گاه نوشته ها وخاطرات روزانه یعقوب مهرنهادبه همراه اخبار وتحلیل های روز جامعه ؛ امامختصري ازخودم:یعقوب مهرنهاد هستم یک فعال مدنی ازخطه پاک بلوچستان وساکن شهرستان زاهدان ؛اماتمایل دارم به جای توضیحات بیشتر درباره خودم؛این مقدمه را به شما عزیزان تقدیم کنم:مافرزندان عصرجديد؛راه خود ميگيريم؛مقصدخود ميپوئيم ره بگذشته ره بگذشته است .مي ستيزيم اكنون ما ؛راه آزادي شد شعارما.مافرزندان عصرنوين ؛پرورش يافته از اين خاك وزمين ؛پرورش يافته با رنج وخشم وكين ؛رنج برده با تحقيروتخفيف وتوهين؛مهربرلب؛يوغ برگردن ديگرنتوانيم .مافرزندان عصرنوين ؛زاده رنج ومحنت ؛با آرمانها وهدفهاي مردمي-انساني؛والاتر از قوانين پدرانمان.در عرصه كشمكشهاي خونين اين جهان؛پيروزي است با محرومان ستمديدگان؛پيروزي دراوج شور وشوق وقدرت ؛وآزادي انديشه وبيان براي همگان.اقتضاي جواني است:بردگي؛تن در دادن به خفت وخواري ؛ديگر براي فرزندان اين آب وخاك؛اشك وآه وفغان نيست؛ما فرزندان عصرنوين؛آماده براي هرپيكاريم؛اندر ره آزادي ؛ازجان شيرين مايه گذاريم.»

وبلاگ یعقوب مهرنهاد اما پس از بازداشت تا مدتها از میان وبلاگ های بلاگفا حذف و دسترسی به ان غیر ممکن شد،اما چندی قبل از اعدامش باردیگر این وبلاگ در اینترنت ظاهر شد.از جمله تفاوت های وبلاگ جدید با وبلاگ اصلی یعقوب مهرنهاد که با همان آدرس قبلی قابل دسترسی است،یکی همین شرح اوست که این بار نوشته شده؛ (ستون سمت چپ وبلاگ را بخوانید)

«خداوند وضع وحال هیچ ملتی را تغییر نمیدهد مگر آنکه خود به تغییر وضع خویش اقدام نمایند.این کلام نورانی والهی موجب ایجاد انگیزه برای تمام فعالیتهائی است که انجام میدهم و معتقدم در صورت عمل به این کلام الهی همه مردم می توانند اوضاع خود وجامعه خویش را از ظلمت به سوی روشنائی تغییر دهند. از بی عدالتی و نابرابری ها وفقر و ستم به آنچه که آرمان بشری است وخواسته های مشروع انسانی. و اما من یعقوب مهرنهاد متولد سال 58 شمسی وساکن دیار مردان وزنان خونگرم وصبور ونوع دوست بلوچستان می باشم و به روز نمودن وبلاگ نیز به دلیل مشغله های فراوان در انجمن جوانان صدای عدالت که سازمانی مردمی وغیرحکومتی وبرای خدمت به همنوعان وجامعه بشری می باشد بر عهده مدیر فنی وبلاگ می باشد.»

به این جمله آخر دقت کنید؛«به روز نمودن وبلاگ نیز به دلیل مشغله های فراوان در انجمن جوانان صدای عدالت که سازمانی مردمی وغیرحکومتی وبرای خدمت به همنوعان وجامعه بشری می باشد بر عهده مدیر فنی وبلاگ می باشد.»

این جمله چندی قبل از اعدام یعقوب مهرنهاد توسط کس یا کسانی غیر از یعقوب مهرنهاد نوشته شده است.

اینکه چه کسی این کار را کرده پوشیده است اما به نظر می رسد که قصد آن بود تا یعقوب مهرنهاد را از شمار وبلاگ نویسان خارج کنند.کاری که این روزها دادگستری و قوه قضائیه و رسانه های حکومتی و تعدادی انصار استبداد در وبلاگ های شان قصد انجامش را داشته اند.

در پیامد همین دستکاری است که پای تمام پست ها برخلاف وبلاگ اصلی یعقوب مهرنهاد که نام خودش آمده بود،ارسال کننده «مدیر وبلاگ مهرنهاد» ذکر شده نه خود او.درحالی که یعقوب مهرنهاد در وبلاگ اصلیش خودش و تنها خودش وبلاگ نویس بود؛همان وبلاگ نویسی که 14 مرداد به عنوان اولین وبلاگ نویس تاریخ اعدام شد.

اینترنت و تاریخ و سینه های مردم با هوش ترند از حماقت دیکتاتورها.

در باره بازداشت دو روزنامه نگار،و یک سکوت خبری

شهرام رفیع زاده — Wed, 30 Apr 2008 02:25:00 +0000

بازداشت و فشار بر روزنامه نگاران ادامه دارد و در این میان به نظر می رسد که قرعه بیشتر به نام روزنامه نگارانی می خورد که یک ویژگی دیگر هم داشته باشند.این ویژگی وب نگاری یا وبلاگ نویسی است.دستکم در موارد اخیر همه اش همین طور بوده.مسعود رفیعی طالقانی که از 18 فروردین بازداشت شده و تا به امروز هم خبری از اتهام و محل بازداشت او منتشر نشده هم روزنامه نگار است و هم وبلاگ نویس.
اسماعیل جعفری خبرنگار عکاس نشریات بوشهر هم که در 19 فروردین بازداشت شد و نزدیک به 18 روز را در بازداشت بود؛هم خبرنگار بوده و هم وبلاگ نویس، وبلاگی دارد به نام راه مردم.
مقایسه ماجرای بازداشت این دو برای من نتایج قابل توجهی داشت،گفتم این ها را بنویسم شاید به درد شما هم خورد؛
مسعود رفیعی طالقانی در روزنامه فرهنگ آشتی و اعتماد کار می کرده.اخبار منتشر شده طی روزهای اخیر او را روزنامه نگار گروه سیاسی روزنامه فرهنگ آشتی معرفی می کنند.اما یک جستجوی ساده هم نشان می دهد که یاداشت ها و تحلیل های اجتماعی زیادی از مسعود رفیعی طالقانی روزنامه فرهنگ آشتی و اعتماد منتشر شده است.
این هم نمونه هاش:
در اعتماد؛ «آموزش و پرورش و انگاره اصلاح دولتی» و «اعتياد هنوز هم جرم است»
در فرهنگ آشتی؛ «در باب جمله‌اى که خبرساز شد؛چه مى‌گويديا،چه کسى مى‌گويد؟» و «درس اخلاق پس از تخريب» و …
با این حال هیچ یک از این دو روزنامه و به ویژه روزنامه فرهنگ آشتی که مسعود همکار رسمی آن بوده پس از بازداشت او تلاشی برای آزادی اش نکرده اند یا اگر هم کرده اند خبرش را منتشر نکرده اند.
چه طور می شود که یک روزنامه نگار در 18 فروردین بازداشت شود،و بعد تا 7 اردیبهشت خبرش منتشر نشود؟ و تازه وقتی خبر بازداشتش منتشر می شود تاریخش یک هفته اشتباه اعلام شود و به جای 18 فروردین بگویند که 2 5 فروردین بازداشت شده است.
البته می شود حدس زد که ماموران بر روال معمول به خانواده و نزدیکان او و احتمالا همکارانش در روزنامه فرهنگ آشتی توصیه کرده اند که خبر بازداشت او را منتشر نکنند.معمولش هم این است که می گویند؛«هرچه بیشتر سر و صدا بکنید کارش بیخ پیدا می کند».

مهمتر از همه این که آن طور که به نظرم دوستانش هم کمتر چیزی در این خصوص منتشر کردند یا اظهار نظری و خبری از او داده اند و مدیران روزنامه و حتی انجمن صنفی روزنامه نگاران که خودش این روزها به شدت تحت فشار است نیز چنین کرده اند.
مجموعه این عوامل که می شود اسمش را گذاشت «سکوت خبری» نتیجه اش این شده که حالا پس از 23 روز هنوز هیج مرجع قضائی یا اطلاعاتی مسئولیت بازداشت مسعود رفیعی طالقانی را به طور رسمی نپذیرفته و نه حتا اتهاماتی که مثلا منجر به بازداشتش شده را اعلام کرده اند.
هرچند می شود از نوشته هاش دانست که اتهام او ربط مستقیمی دارد به انتقادات تندی که نسب به دولت فعلی منتشر کرده است.
مورد دوم اسماعیل جعفری خبرنگار عکاس نشریات محلی بوشهر است که به گواهی عکسش آدم جا افتاده ای هم هست،در جریان اعتراض کارگران شرکت ایران صدرا به حکم اخراج شان ،در 19 فروردین بازداشت شد.خبر بازداشت او ساعتی بعد منتشر شد.دوستانش پیگیر کارش بودند.آن ها نامه ای دسته جمعی به استاندار بوشهر نوشتند و از او خواستند که برای آزادی دوست و همکارشان تلاش کند.واکنش اولیه به این پیگیری ها وارد کردن اتهامات سنگین یا بهتر است بگوییم به ظاهر سنگین بود به آقای جعفری.مثلا یک سایت نزدیک به دولتی ها در بوشهر به نقل از مقامات همیشه آگاه اما ناشناس این روزنامه نگار و وبلاگ نویس را به«ارتباط با بیگانگان» متهم کرد و حتی از «اتهام جاسوسی» حرف زدند.
اما این ها را به قول بچه ها برای ترساندن دوست و آشنا می گویند.واقعیت که ندارد و این را خودشان بهتر از هر کسی می دانند.اصلا اعلام چنین اتهاماتی همیشه از آن حکایت دارد که دست شان خالی است.
خب،نتیجه این پیگیری ها آزادی اسماعیل جعفری بود،و نتیجه آن سکوت همان که امروز 23 روز است که مسعود رفیعی طالقانی بازداشت شده ولی کسی نمی داند که در کدام بازداشتگاه است و اصلا اتهامش چیست.
درست است که نهادها و نیروهایی هستند که به راحتی آب خوردن قانون شکنی و بی قانونی و غیر قانونی آدم ها را می گیرند و می برند و پدرشان را در می آورند.اما به نظرم این سکوت ها خودش دادن فرصت به آن ها ست.

… مرتبط:

گزارشم در روز ؛ گردش آزاد خبر غیر ممکن شده

اعتراض گزارش گران بدون مرز به بازداشت مسعود رفیعی طالقانی

خبر اول در مورد بازداشت مسعود رفیعی طالقانی

نامه روزنامه نگاران بوشهری برای آزادی اسماعیل جعفری

دیدار روزنامه نگاران بوشهری با عکاس مطبوعاتی پس از آزادی

حذف کتاب های«غیر ارزشی» از کتابخانه های عمومی

شهرام رفیع زاده — Sun, 09 Mar 2008 19:35:00 +0000

مرحله جدید حذف فرهنگی با دستور وزیر ارشاد آغاز شد

وزیر ارشاد و رئیس کتابخانه های عمومی منصوب وی به فاصله یک روز و به طور رسمی خواستار شتاب گرفتن حذف آن چه «کتاب منفی» نامیدند،از کتابخانه های سراسر کشور شدند.
محمد حسین صفار هرندی در گردهمایی اخیر مديران كل كتابخانه‌های عمومی استان‌ها بر«لزوم وجین کردن هرچه سريع‌تر كتاب‌خانه های کشور» تاکید کرده است.به گزارش خبرگزاری مهر وزیر ارشاد که تلاش کرده تا دستور حذف کتاب های غیر همسوبا افکار جناح حاکم برکشور را رنگی فنی بدهد، گفته است«بايد كتاب‌های مستعمل از نظر ظاهر و محتوا جای خود را به كتاب هاي با ارزش و تازه بدهد».
یک روز بعد منصور واعظی که از چندی قبل به حکم وزیر ارشاد به ریاست کتابخانه های عمومی کشور منصوب شده،با ارائه توضحاتی روشن کرد که منظور صفار هرندی «حذف کتاب های منفی» از کتابخانه ها بوده است.
واعظی روز پنج شنبه در جمع مدیران کل استانی کتابخانه ها و طی اظهاراتی که در خبرگزاری ایبنا وابسته به وزارت ارشاد منتشر شد،گفت«در ارسال كتاب‌هاي جديد مساله ارزش گذاري هرچه بيشتر بر كتاب‌ها لحاظ مي‌شود،و كتاب‌هايي كه ارزش منفي دارند،و در گذشته وارد كتابخانه‌ها شده‌اند جمع‌آوری مي‌شوند».اظهارات این دو مقام دولتی که از سوی خبرگزاری مهر و ایبنا انتشار یافت.
«وجین کتاب» اصطلاحی فنی است و آئین نامه مشخصی دارد که در اظهارات وزیر ارشاد و همکارش منصور واعظی نشانی از تمایل به اجرای این آئین نامه دیده نمی شود.براساس آئین نامه درکتابخانه های عمومی کشور،«وجین کتاب»بایدبراساس«وضع ظاهری»،«نسخه تکراری»، «ویرایش کهنه و منسوخ»،و«محتوای قدیمی در مورد کتاب های علمی و فنی»، «میزان استفاده» و البته با نظر کارشناسان متخصص که در این مورد کتابداران خبره هستند انجام شود.و حتی در مورد کتاب های وجین شده«وجود حداقل دو نسخه از هر عنوان كتاب در مخزن مادر ضروری است».
کتابخانه مهم نیست،مشکل کتاب است
وزیر ارشاد که در ابتدای وزارت وعده ساخت کتابخانه ها و مجتمع های فرهنگی در سراسر کشور را داده بود در اظهارات اخیرش گفته«مساله فعلی ما تعداد كتابخانه نيست،چون خيران كتابخانه‌ساز،با ايجاد نهضت كتابخانه‌سازي،هر روز به تعداد كتابخانه‌هاي ما می‌افزايند.یکی از مسایل اصلی ما کتاب است».
وی چندی قبل در یک سخنرانی خصوصی در جمع گروه وسوم به اصولگرایان با یادآوری دوره ریاست جمهوری محمد خاتمی که در آن از شدت سانسور کتاب ها کاسته شده بود،از دوره خود به عنوان دوره تحولات ارزشی در مدیریت وزارت ارشاد یاد کرده و گفته است««به ياد داريد كه در حوزه كتاب چه اتفاق‌هايي افتاده بود.در اين دوره به سختي يك نفر مي‌تواند كتابي را پيدا كند كه بگويد از آن مواردي است كه مي‌توان آن را به عنوان مورد منفي عَلَم كرد».با این حال صفار هرندی گفته که ولی هنوز کتاب منفی پيدا مي‌شود».
وی در توضح اظهاراتش نیز گفته است«بالاخره وقتي 53 هزار عنوان كتاب در سال چاپ مي‌شود مي‌توان جايي چيزي را پيدا كرد، ولي روال عوض شده است و مركزيت كنترل كننده دغدغه و اعتقاد دارد. قبلا چنين اعتقادي وجود نداشت. مي‌گفتند به ما دستور داده‌اند كه اين كار را بكنيم.اما الان دلدادگي در پشت كار است».وی با اشاره به مخالفت هایش در دوره سردبیری روزنامه کیهان با کاهش سانسور کتاب گفته است«اصلا تحليل‌هاي انتقادي قبل ما در حال حاضر به صحنه عمل آمده و به اجرا در مي‌آيد».
کتاب مقدس،کتاب سیاه
در حالی که وزیر ارشاد اکنون دستور حذف آثار برخی نویسندگان از کتابخانه های عمومی را صادر کرده،در اظهاراتش فقدان کتاب های مربوط به جنگ که اغلب از سوی مراکز دولتی و نهادهای حکومتی منتشر می شوند،در کتابخانه ها را به دولت های گذشته نسبت داده است.
خبرگزاری مهر از قول صفار هرندی نوشته«گويي اراده‌ای در گذشته مانع ورود اين آثار به كتابخانه‌ها شده است و تعلل ما اين مشكل را پابرجا می گذارد».وی همچنین از کتابداران انتقاد کرده که چرا درخواست خرید کتاب هایی که از آن ها به عنوان»کتب دفاع مقدس» نامبرده را نمی دهند و گفته«تعجب من از كتابداری است كه اين خلاء را اعلام نمی كند».
محسن پرویز معاونان فرهنگی وزیر ارشاد نیز پیش از این بخش بزرگی نویسندگان ایرانی را «تاریک نویس» نامیده و گفته بود«متأسفانه روندی كه پيش از انقلاب آغاز شده و در قبل از انقلاب ريشه دارد،اين است كه گروهي از روشنفكران ما كه مي‌توانستند دست به قلم گيرند،با الهام از نويسندگان سياه‌قلم و سياه‌بين مي‌نوشتند كه جزء ياس و نااميدي چيز ديگري ندارد».وی با ادعای این که بعضي از جوانان ما سعي مي‌كنند به تأسي از آن نوع نگاه، يأس‌آلود بنويسند» گفته بود«شايد نوع نگاه عده‌اي يأس‌آلود نباشد؛ ولي براي اين‌كه مورد تأييد عده‌اي قرار گيرند، سعي مي‌كنند اين‌طور بنويسند».
در حالی که اغلب جوائز ادبی مستقل از دولت طی دو سال اخیر با مشکلاتی چون عدم اجازه و یا ندادن سالن برگزاری مراسم با مشکلاتی مواجه شده و حتی برخی از این جوائز به تعطیلی کشیده شده،معاون فرهنگی وزیر ارشاد در «جایزه کتاب شهید حبیب غنی پور» علاوه بر اتهام سیاه نویسی به نویسندگان مستقل،روسنفکری را موجب غفلت دانسته و گفته است«خود روشنفكري از اين‌گونه بعضي‌ها را غافل مي‌كند و اين غفلت باعث مي‌شود ما هم‌پاي پيروزي انقلاب حركت نكنيم و بخشي از ادبيات ما درجا بزند و در همان نگاه سياه باقي بماند».وی گفته است«بسيار آزاردهنده است كه بعضي نويسندگان ما كه تعداد آثارشان هم بالاست، چيزی درباره‌ دفاع مقدس و جان‌فشانی ‌های افراد در دفاع مقدس ننوشته باشند».
اگر چه وزیر ارشاد و معاونانش تاکنون مصداق کتاب های منفی مورد نظرشان را اعلام نکرده اند اما مجلس هفتم در گزارشی که دو سال پیش از کتاب های منتشر شده در فاصله سال های 78 تا 81 ارائه کرد،بخش اصلی کتاب های منتشر شده از سوی 180 ناشر و اغلب آثار نویسندگان و شاعران برجسته ایران را در شمار«کتاب های منفی» اعلام کرد.در آن گزارش با تاکید برشدت دادن سانسور و تغییرات وسیع در وزارت ارشاد،تاکید شده بود که«لغو پرانه‌هاي نشر و تعطيلي محل كار و جمع‌آوري تعداد باقي‌مانده كتاب‌هاي منفي ارزيابي‌شده و امحاء و نابودي فيلم و زينگ اين كتاب‌ها و ارجاع ناشران به دادگاه صالح»،«جمع‌آوري كليه اين كتاب‌ها از كتابخانه‌هاي عمومي كشور» باید در دستور کار قرار گیرد.
دوران طلائی میرسلیم!
شنبه نهم تیرماه سال جاری اول بار عليرضا حسينی مدیر کل ارشاد اسلامی اصفهان در جلسه شورای فرهنگ عمومی این استان اعلام کرد که قرار است«پس از جمع آوری کتاب های مضر از کتابخانه های اين استان 107عنوان کتاب را جايگزين آن کند.»
وی در مورد دلایل این اقدام نیز به خبرگنگاران گفت«با بررسی در کتابخانه ها مشخص شد که علائق جوانان در کتابخوانی بيشتر به سوی کتاب های رمان و داستان است که متاسفانه کتاب های موجود در شان جامعه اسلامی نيست وفهرستی از داستان هايی با موضوعات مثبت و ادبيات جنگ در حال آماده شدن است تا در اختيار کتابخانه ها قرار گيرد».
این اظهارات با واکنش دبیرخانه کتابخانه های عمومی کشور مواجه شد و از جمله علی اکبر حاج مومنی مسئول روابط عمومی کتابخانه های عمومی کشور از «طرح جمع آوری ” کتب نامناسب ” از کتابخانه ها»اظهار بی اطلاعی کرد.حمید رضا چاکری معاون وقت برنامه ریزی و امور کتابخانه های کشور نیز همان زمان اعلام کرد که«انتخاب کنندگان کتاب در نهاد کتابخانه ها متولی سانسور نیستند».
با این وجود سمیرا اصلان پور از نزدیکان وزیر ارشاد اسلامی و مشاور وی در 13 تیر در گفتگوئی با خبرگزاری مهر گفت«من از وجود طرح یا مصوبه ای در ارشاد که بر اساس آن یک سری کتاب های خاص جمع آوری شود خبر ندارم اما «انطباق و تصحیح کتابها با ارزشهای جامعه ضروری است».
اندکی بعد با انتشار دبیرکل هیات امنای کتابخانه ها با وجود انتشار نامه حمایت آمیز 163 نمانده مجلس از وی،از سوی صفار هرندی برکنار شد و منصور واعظی را بر جای محمدحسین ملک احمدی نشست.
واعظی که سوابقی چون مدیرکل ارشاد تهران در دوره وزارت میر سلیم را درکارنامه خود دارد،همان کسی است که در اوسط دهه هفتاد در«جنگ فرهنگسراها» و اختلافات حقوقی در مورد مدیریت فرهنگسراهای تهران با کمک گروه های فشار فرهنگراها را به اشغال خود در آورد.
وی پس از انتصاب به ریاست کتابخانه های کشور اعلام کرد«کتابخانه های عمومی در ایران یک دوره طلایی داشته اند و آن از سال 71 تا 76 و در زمان آقایان میرسلیم و لاریجانی بوده است» وی اظهار امیدواری کرده که بتواند آن دوران را تکرار کند.

در باب به مکتب رفتن اصلاحات

شهرام رفیع زاده — Mon, 29 Sep 2003 09:34:00 +0000

امروز رییس اتحادیه ناشران در نامه یی به خاتمی از او خواسته که با اجرای اصل ۲۴ قانون اساسی سانسور کتاب را متوقف کند.هر چنداز قدیم گفته اند ماهی را هر وقت از آب بگیری تازه است اما معلوم نیست رییس اتحادیه ناشران چرا حالا چنین نامه یی را به رییس جمهوری می نویسد که ششمین سال ریاست جمهوریش را هم به پایان برده و در ماه های اخیر چند بار بر تمام شدن دوم خرداد هم تاکید کرده است.به هر حال می شود این نامه را به فال نیک گرفت.

امروز یک روزنامه دیگر توقیف شد؛یاس نو به دستور دادستانی و فعلا برای ده روز رفته است توی قیف و از آن جایی که روزهای عدالتخانه آقایان روزهای نوری(بخوانید سال نوری)یا چیزی در همان حدود است احتمالا فعلا توی قیف می ماند.

امروز محسن آرمین هم زده به سیم آخر و گفته که نه به ژنو میرود و نه به دادگاه.او این را هم گفته که در صورت صدور حکم غیابی هم از روش های دیگری استفاده خواهد کرد.آقای آرمین البته در مورد افشای قتل زهرا کاظمی نقش قابل توجهی داشته اما سیاست با حقیقت جویی کنار نمی آید.یک ضرب المثل هست که می گوید تفنگ پر یک نفر را می ترساند و تفنگ خالی دو نفر را.آقایان اصلاح طلب آن وقتی که گفتیم مصالحه در مورد قتل های زنجیره یی عاقبت ندارد گفتند عوضش تضمین گرفتیم که چنین ماجرایی تکرار نشود.اتفاقا هر چه در این چند سال سنگ بوده از همان سوراخ پرتاب شده.از اتاق معجزه کسی زنده بیرون نمی آید جنازه متحرک چرا.

جعفر پناهی و متشکرم…

شهرام رفیع زاده — Wed, 30 Jul 2003 03:55:00 +0000

وقتی یک کارگردان جهانی که افتخار برای کشورش کسب کرده از تو بخواهد که از خودش به خودش خبر بدهی حتما آدم غمگین می شود که این سطر ها را پشت تلفن برایش بخواند.البته جعفر پناهی احتمالا چندی پیش و در آستانه ورودش به ایران وقتی در فرودگاه مهر آباد یک برگه بی نام و نشان را دیده که از او خواسته تا برای توضیح برخی مسایل به جایی مراجعه کند غمگین تر شده.این هم آن سطرها:

بر اساس گزارش « دانیل سان ژورژو» روزنامه نگار فرانسوی؛ جعفر پناهی سینماگر نامدار ایرانی، از سیزده ژوئیه تا بیست و سه ژوئیه در دو نوبت مورد بازجویی ماموران وزارت اطلاعات ایران قرار گرفته است. او می نویسد:« در بازجویی ها، ملیت سینماگرانی که پناهی با آنان در فستیوالهای جهانی مناسبات داشته است برای ماموران اطلاعاتی ایران از اهمیت برخوردار بوده که این نشان از یک پرونده سازی و اتهامات جعلی به این سینماگر بزرگ ایرانی است. وی در ساختمانی معروف به ساختمان سنگی در خیابان جردن تهران که به وزارت اطلاعات ایران تعلق دارد, در هر نوبت سه تا چهار ساعت مورد بازجویی قرار گرفته است و از وی خواسته شده تا پس از احضار به دادگاه پاسخ دهد که چرا در ایران فیلم های اصطلاحا سیاه و بدون مجوز می سازد. بودجه آن از کجا تامین می گردد. چگونه و به پیشنهاد چه افرادی فیلم «طلای سرخ» بدون مجوز به فستیوال کن فرانسه راه پیدا کرده است. به غیر از وی که شناخته شده ترین تهدید شده در مراکز امنیتی و اطلاعاتی ایران به شمار می آید، طی ماه گذشته بسیاری از سینماگران و هنرمندان از سوی این وزارتخانه در حصارهای اطلاعاتی قرار گرفته اند.«دانیل سان ژورژو» می نویسد: « پناهی فیلمساز و هنرمندی است که مسائل انسانی برایش در درجه نخست قرار دارد و از خودسانسوری متنفر است و همواره با نگاهی مستقل از وابستگی به هر گونه گرایش سیاسی کوشش کرده است بلندگوی واقعیت باشد. او امروز مورد توجه منتقدان سینمای جهان می باشد و سینماگری است که بخاطر خلاقیت های فوق العاده اش جوایز با اهمیت و بزرگی را از فستیوالهای جهانی فیلم بدست آورده است. بسیار دردناک است که او حالا در وضعیتی عادی زندگی را سپری نمی کند. وی می نویسد پس از بابک پیامی دیگر سینماگر شناخته شده این کشور که ماه گذشته در محل کار خود دستگیر و روانه بازداشتگاه شده بود، موارد متعددی از فشار بر روی سینماگر ایرانی مشاهده شده است که این موضوع باعث گردیده تا زندگی هنرمندان ایرانی سخت مورد مخاطره قرار گیرد.

تازه یکی می گفت که چنین برگه یی به دست کیارستمی هم رسیده.

به قول کیهان بدون شرح:یک وقت فکر نکنید که آن جا جای بدی است.نه اصلا خیلی هم خوب است احترام و عزت هم سر جایش.چند تا پرسش دوستانه و احوال پرسی و این که چی می کنی و … بعضی ها می گویند اصلا این دعوت ها برای آن است که جلوی دعوت به آن زیر زمین را بگیرند.با این حساب یک جور هایی جعفر پناهی یک تشکر هم بدهکار می شود و دیگران هم همین طور.اگر این گمان درست باشد من هم یک تشکر بدهکارم که همین جا تشکر می کنم.